Natuurwonderen

Het is ondertussen alweer een tijdje terug, maar tijdens de groepsreis ben ik ook naar Queenstown geweest. 


’s Ochtends na mijn vroege hike in Mount Cook Village gingen we op pad naar Tasman Valley waar ik een heuvel beklom en een gletsjer zag.


(De Blue Lakes die door regenwater niet zo blue meer zijn)

Ook was het tijd voor een mini fotoshoot,


en was ik ‘the king of the world!’.


(Met in de achtergrond uitzicht op de gletsjer)

Eenmaal aangekomen in Queenstown wat meer een groot dorp dan een stad is, namen we de gondola de berg op. Het uitzicht was fenomenaal!


Bij een souvenierswinkeltje heb ik de vlag van Nieuw-Zeeland als badge gekocht zodat de vlaggencollectie op mijn tas weer enigszins klopt (ik mis nog Hong Kong & Rusland). De volgende dag moest ik extreem vroeg op dus na een gezellige avondmaaltijd was het tijd te gaan slapen.


In feedback van mensen die NZ bezocht hebben, zeggen ze vaak dat het allermooiste wat ze hier gezien hebben Milford Sound is. Dat is ook precies waar wij een dagtrip naar gingen maken. De weg erheen was al adembenemend, slingerend door de bergen die besneeuwde toppen hadden.


Ik heb heel eerlijk gezegd veel te veel foto’s die ik zou willen laten zien, misschien moet ik maar eens een link aanmaken naar een los fotoalbum. Aangekomen bij Milford Sound wat technisch gezien geen Sound (wat gevormd is door rivieren) maar een fjord (wat gevormd is door een gletsjer) is, stapten we de boot op voor een rondvaart.


Hetgeen wat me het meest bijgebleven is van die dag, is dat we niet met de bus maar met een mini vliegtuig waar 12 mensen in pasten terugkeerden naar Queenstown. Nou heb ik sowieso al interesse in vliegen en grote hoogtes, maar dit sloeg alles. We kwamen ontzettend dichtbij de bergen en we hebben Milford Sound op een spectaculaire manier gezien.


In plaats van 4 uur was het nu slechts een halfuur om de afstand tussen Queenstown en Milford Sound te overbruggen.


Wat mij betreft hadden we er wel langer over mogen doen!


De dag daarop deed ik de bungy jump, en de dag daarna keerde ik alweer terug naar Auckland.


Het Zuidereiland is adembenemend mooi en ik ben blij dat ik in juli terug zal keren voor nog een rondreis maar dan geheel zelf georganiseerd. Op de planning: Dunedin, Christchurch, de TranzAlpine, Franz Josef Glacier, Wanaka, en een weekend met een collega in Queenstown. Enige jammere is dat hoe dichterbij deze reis komt, ook de dag nadert dat ik Nieuw-Zeeland zal verlaten. Na die rondreis heb ik namelijk 2 dagen en dan stap ik in het vliegtuig naar Bali. Het kan altijd erger uiteraard, maar het zal toch vervelend zijn mijn thuis op het zuidelijk halfrond te moeten verlaten.


Maar nog geen verdriet, ik heb nog 3 maanden te gaan met grootste plannen!


Groetjes vanuit de toekomst

Reis naar Mount Cook Village

Van Nelson reisden we naar Methven wat door recente aardbevingen en andere narigheid met een enorme omweg moest.

1191.JPG

Dat betekende dat we die dag meer dan 8 uur in de bus moesten zitten.

1188.JPG

Nou ben ik nu ondertussen wat gewend, 12 uur van Rovaniemi naar Helsinki in de bus, en 12 uur van Auckland naar Wellington in de bus, maar de ouderen vonden het allemaal niet zo. De tijd vloog alsnog snel voorbij door naar het prachtige landschap te kijken, verhalen uit te wisselen, en door grappen en grollen.

1189

Omdat het zo lang in de bus zitten was, maakten we veel stoppen zoals bij de watervallen die hierboven op de foto te zien is. Ook stopten we bij de Lewis Pas waar ik precies in een halfuur een mini wandeling kon maken.

1198.JPG

’s Avonds in het hotel aangekomen hield ik onbedoeld een bierproeverij, at heerlijk eten, en hoorde van plekken in Ierland, Engeland, en Amerika die ik zeker eens op moet gaan zoeken.

1200.JPG

Ook had ik 3 bedden in mijn kamer die ik maar al te graag ombouwde tot 1 groot bed.

1202.JPG

De dag daarop gingen we door naar Mount Cook Village waar ik ontzettend naar uitkeek. We gingen het hoge Mackenzie district in waar we stopten bij Lake Tekapo voor foto’s. Stom genoeg was ik verbaasd toen ik de verwarmde bus uitstapte. Door de grote hoogte was het zo’n 7 graden buiten.

1209.JPG

De kille, droge kou was als een fijne omhelzing, en gek genoeg voelde dat voor mij stukken beter aan dan het vochtige warme Auckland.

1206.JPG

Begrijp me niet verkeerd, de zon op mijn huid, haast altijd rond kunnen lopen in shorts, en een bruin kleurtje is geweldig. Haast niks is beter dan in het zonnetje bier drinken met vrienden. Maar misschien ben ik toch beter op mijn plaats in de kou omgeven door bergen en adembenemende natuur.

1210.JPG

Waar je de frisse lucht door je lichaam voelt gaan elke keer als je ademt. Ik kon die dag en de dag daarna in elk geval mijn lol op. Na nog een paar fotostops kwamen we aan in het dorpje waar ik geweldig uitzicht had op de onderkant van de bergen en wolkenvelden.

1215.JPG

Het werd al snel donker, en daarom besloot ik de volgende ochtend mijn wekker vroeg te zetten zodat ik tijd had om een kleine hike te lopen voordat we weer op doorreis zouden gaan. Om 7 uur ’s ochtends was ik onderweg naar Kea Point wat volgens de overheid van Nieuw-Zeeland een 2 uur retour wandeling was.

1230.JPG

Ik heb geen woorden voor de dingen die ik die ochtend zag, of hoe goed ik me voelde terwijl het 4 graden was en ik op het eindpunt zo’n 950 meter boven zee was. Uiteraard heb ik meteen geïnformeerd of er in dat dorp werk te vinden is, zodat als ik terugga naar Nieuw-Zeeland een doel heb.

1224

Terugkerend naar het heden: ik vertrek morgen naar een scouting event wat tot en met maandag zal duren dus het gaat helaas even duren voordat mijn verhaal over de reis op het Zuidereiland klaar is. Aan de positieve kant zal ik tegen die tijd nog veel meer verhalen hebben dus nog meer voor jullie om te lezen!

1225.JPG

Groetjes van een stiekem misschien toch Scandinavische reiziger

Vrije val

Ik heb de afgelopen dagen heel veel gedaan wat ik graag met jullie wil delen, maar dat zal heel even moeten wachten. Gisteren heb ik namelijk een bungy jump gedaan! 
Ik was voor een paar dagen in Queenstown waar ik vrije tijd zou hebben om de bungy te kunnen doen. Ik greep mijn kans en besloot meteen Nieuw-Zeeland’s hoogste te doen: de Nevis Bungy.


Van een pod in het midden van een mooie canyon zou ik 134 meter naar beneden vallen. Dat betekent zo ongeveer 8,5 secondes vrije val. Onderweg naar de plek reden we langs de eerste commerciële bungy plek, en de chauffeur vertelde ons dat de Nevis 3x zo hoog is.


Eenmaal aangekomen moesten we met een kabelbaan wagentje naar het midden van de canyon waar de pod was waar ik vanaf zou springen.


Zonder echt zenuwachtig te zijn moest ik wachten tot het mijn beurt was, we gingen op volgorde van gewicht dus ik moest als laatste.


Toen het mijn beurt was sloegen de zenuwen gek genoeg nog niet toe. Ook naar het randje toe waggelen (omdat mijn benen aan elkaar vast gemaakt waren) was zonder echte zenuwen. Pas toen ik de werknemer achter m’n rug hoorde aftellen begon ik me te realiseren wat ik op het punt stond om te doen.


Omdat mijn brein nog bezig was te verwerken wat zou gaan gebeuren sprong ik niet meteen. Nadat de gedachte ‘oh ik ga gewoon 134 meter naar beneden vallen’ door mijn hoofd ging was ik er klaar voor. Met een ‘holy fuck’ sprong ik van het randje.


De enige gedachte die terwijl ik naar beneden viel door m’n hoofd ging was ‘wauw dit is geweldig!’ maar helaas voordat ik het me realiseerde werd ik door het elastiek weer naar boven gelanceerd.


De 3e keer omhoog moest ik mijn voeten lostrekken zodat ik niet ondersteboven omhoog getakeld werd. De tijd vloog voorbij en voordat ik het wist had ik weer grond onder mijn voeten.


Een geweldige ervaring was het zeker, en volgende keer wil ik van een hogere!

Groetjes, een bungy jump survivor

Abel Tasman en reizen

Vaak beschreven als één van de mooiste nationale parken, mocht ik zondag het Abel Tasman National Park verkennen.


Met de boot gingen we naar het startpunt van onze 5 kilometer wandeltocht. Onderweg naar het beginpunt zagen we al zeeleeuwen en indrukwekkende uitzichten over de bergen. Ik was behoorlijk blij dat ik het park in mocht omdat ik verwacht had alleen een cruise te maken.



Het was niet een uitdagende tocht voor mij (maar 5 kilometer), maar wel een prachtige. Het scheelde dat ik niet erg hard door kon lopen vanwege mijn metgezellen, want anders was ik al veel te snel klaar geweest voordat ik opgehaald zou worden.


Aangezien ik in juli (in de NZ winter) weer terug ga naar het Zuidereiland, lijkt het me wel wat dat ik dan terug ga naar het Abel Tasman park om de gehele hike af te leggen.


’s Avonds toen we alweer terug in Nelson waren, liep ik langs Jens Hansen, die dé One Ring gemaakt heeft. Helaas had ik niet genoeg tijd om ook naar ‘the centre of New Zealand’ te gaan, maar dat is des te meer reden terug te keren op een later tijdstip.


Gisteren was een dag in de bus. We reden van Nelson naar Methven en omdat er overal aan de weg gewerkt was de verwachting dat we er 8 uur over zouden doen. Gelukkig stopten we op meerdere plekken en vond ik het daarom ontzettend meevallen. Vooral vergeleken met de busrit van Auckland naar Wellington en terug.


Ik heb die dag uitgevonden dat de Misty Mountains van de Hobbit echt bestaan. Het fascinerende is dat de wolken bij de bergen blijven hangen wat tot fenomenale uitzichten leidt. Onze lunchpauze bij de Lewis Pass had ik goed benut door in plaats van te eten, een mini hike te lopen.


Ook waren we gestopt bij een waterval waar ik mijn kans schoon zag om weer eens de kleine zeemeermin uit te hangen.


Ik ben nu ondertussen van mening dat het Zuidereiland niet perse mooier is dan het Noordereiland, maar het is er zeker fantastisch. Ik vind het absoluut niet erg om gedachteloos het raam van de bus uit te staren en de Nieuw-Zeelandse natuur te bewonderen.


Mocht je je afvragen, ja ondertussen ben ik ook druk bezig met vertalen. Maar ook nu kies ik bewust voor alle mooie en leuke dingen die ik zie en meemaak. Nieuw-Zeeland is geweldig en ik kan niet wachten meer te zien van dit bizar diverse land!


Groetjes vanuit Mount Cook (to be continued…)

Voet op het Zuidereiland

Sinds ik gisterochtend op Napier de bus op gestapt ben, heb ik al meerdere dingen gezien en gedaan. Het Engels luisteren en Nederlands vertellen is wennen. Behalve Nederlands schrijven ben ik helemaal niet meer gewend me in het Nederlands te verwoorden.


Gistermiddag kwamen we aan in Wellington. Daar heerlijk aan de koffie gezeten en eindelijk goede hike schoenen aangeschaft. ’s Avonds was ik zwaar vermoeid maar besloot toch mijn nieuwe schoenen aan te trekken om eten te halen bij de supermarkt. Uiteindelijk belandde ik in Cuba Street omdat ik wist dat daar weer een avondmarkt zou zijn met lekker eten.


Terug bij het hotel (waar ik een ontzettend luxe kamer had! Is eens wat anders dan slapen in hostels) me voorbereid voor de komende paar dagen.


Nu ik dit schrijf zit ik in Nelson. Vandaag waren we ’s ochtends vroeg de Interislander (veerboot) opgestapt en eenmaal aangekomen in Picton gingen we op weg naar een wijnproeverij.


Ik kan jullie eerlijk gezegd niet veel vertellen over de wijn, maar het smaakte prima! Na ook geluncht te hebben was het terug de bus in naar Nelson waar we vrije tijd zouden hebben.


Ik had meteen mijn spullen in de kamer gegooid en daarna de stad verkent. Redelijk vlakbij het motel is een interessante kathedraal genaamd Christ Church Cathedral die omgeven werd door palmbomen.


Omdat ik had afgesproken met een paar van de reizigers met zijn allen te gaan dineren moest ik op tijd weer terug zijn. Morgen gaan we naar het Abel Tasman national park.


Wat achtergrond informatie voor de mensen die het niet weten, Abel Tasman is een Nederlandse ontdekkingsreiziger die Nieuw-Zeeland voor het eerst gevonden had en dit prachtige land die naam gaf. Waar ik morgen heen zal gaan is waar hij vermoedelijk in Nieuw-Zeeland aan kwam. Hij heeft alleen nooit voet op land gezet omdat hij meteen in aanraking kwam met een paar boze inwoners en besloot toen rechtsomkeert te maken.


Meer foto’s zullen dus snel volgen! Ik heb in elk geval ontzettend veel zin in de komende weken. En handig weetje: vannacht zal voor mij de klok een uur achteruit gaan waardoor het tijdsverschil 10 uur wordt tussen Nederland en Nieuw-Zeeland.

Vermoeide groetjes!

Begin van het avontuur

Vanochtend vroeg om 6 uur na door mijn wekker geslapen te hebben was het tijd voor mijn vlucht.


Met een echt propeller vliegtuig (de ATR72 voor de kenner) en slaperige ogen was ik kalm aan het wakker worden tot ik de zon zag verschijnen aan de horizon.


Wat een pracht! Na aangekomen te zijn in Napier meteen de taxi in gesprongen naar het hotel waarvan de tour weer verder zou gaan. Zit nu ondertussen alweer een tijdje in de bus op weg naar Wellington. Ik heb ontzettend veel zin in de komende dagen!

Op een zonnige werkdag

Ik ben ontzettend blij dat ik besloot een blog te beginnen, en nog blijer dat ik met mijn blog zoveel mensen bereik die geïnteresseerd zijn in mijn verhalen. Of je nou familie, vriend, of vreemde bent, je bent de reden waarom ik me elke keer verheug op het plaatsen van een nieuw stuk tekst. Met elke reactie die ik lees word mijn glimlach breder. Na een tijdje viel me op dat de reacties in het algemeen in twee onderwerpen te verdelen zijn: het prachtige Nieuw-Zeeland (en de foto’s die ik ervan plaats) en de verwondering of ik daadwerkelijk wel stage loop.


(Zonsondergang op Mission Bay, Auckland)

De complimenten over de foto’s zijn altijd geweldig om te lezen en maken me alleen maar nog gemotiveerder Nieuw-Zeeland op een mooie manier vast te leggen. Het is altijd leuk te weten dat de dingen waar ik plezier uithaal, jullie ook plezier geven.


(Zonsondergang op Mission Bay, Auckland)

En dan nu de grote vraag: loop ik wel daadwerkelijk stage? Hoe onwerkelijk het ook lijkt, ja van maandag t/m vrijdag van 8.30 tot 16.00 zit ik gewoon op kantoor. Vanuit het motto focus op het positieve besloot ik in het begin geen aandacht te schenken aan mijn werk op dit blog. Het werk zelf was wel prima en het full time achter een computerscherm moeten zitten is niet mijn ding. Ik heb teveel energie om dag na dag op mijn reet te zitten waarvoor het niet uitmaakt dat ik daarbij dagelijks gemiddeld 8 kilometer loop. Of ik soms opspring, naar de keuken ren en terug. Of ik graag de 6 trappen op en af ren naar onze verdieping. Daarom weet ik nu wel al dat ik sowieso in de nabije toekomst niet full time een kantoorbaan wil hebben.


(Park in Auckland)

Het werk zelf waar ik in het begin niet al teveel onder de indruk van was, zoals het verzenden van brochures, nakijken van reisdocumenten, en invoeren van nieuwe prijzen in het systeem is nu wel positief veranderd. De in mijn mening simpele (maar niet vervelende) klusjes heb ik door puur toeval grotendeels kunnen inruilen voor uitdagende taken.
Het begon met een simpele ‘kopieer en plak’ opdracht voor de directeur op de nieuwe website die zeer binnenkort online gezet zal worden. Hij had mijn enthousiasme al snel door en na de taak goed uitgevoerd te hebben, begon hij met opbouwen van steeds moeilijkere technische en ook inhoudelijke taken.


(Skytower, Auckland)

Terugkomend op de ‘je hebt altijd vakantie’ reactie om het even in perspectief te zetten: ik heb zelfs afgelopen zondag de dag op kantoor gespendeerd om te zorgen dat de website zo goed als klaar is voor de release. Van redelijk simpele ‘backoffice’ klusjes ben ik in de online marketing wereld gerold en ik heb de smaak te pakken.


(Mijn nieuwe kattenvriend)

Het leven is dus niet alleen rondreizen, avonturen beleven, en lekker eten en drinken. Het is dus toch wel ook stage lopen maar ik haal tegenwoordig ontzettend veel plezier uit het advies geven aan de directeur, webpagina’s correct linken, en ander IT gebeuren. En ook al zat ik zondag op kantoor, daar had ik vrijdagavond en zaterdag zwaar voor gecompenseerd met uitgaan, een barbecue en meer feesten. Mijn blog heeft gewoon meer de focus op al het andere omdat daar makkelijker foto’s van te maken zijn en over het algemeen leuker is om over te lezen.


(Barbecue tijd)

En tot slot moet ik toegeven, van mijn werk weten ze dat we willen reizen dus is het geen probleem dat ik komend weekend naar Queenstown ga. Of nog beter (maar absoluut niet zeker dus fingers crossed) ik krijg morgenochtend te horen of ik mee mag op een groepsreis als vertaler voor een Nederlander op die reis die geen Engels spreekt. Ik zou dan direct door moeten reizen naar Taupo en dan twee weken mee op reis door heel Nieuw-Zeeland. Mijn werk maakt het dus erg makkelijk de focus van mijn blog op avonturen te leggen!


(Interessant beeld in Wellington)

Werken en fulltime mijn achterste op een stoel laten rusten is dus niet mijn grootste hobby, maar dan denk ik maar, het kan altijd erger. Met een focus op het positieve en plezier halen uit kleine dingen is alles meteen stukken leuker. Ook al lokt de schijnende zon buiten als ik aan het werk ben, leer ik daar ontzettend veel en kan ik alvast volgende reizen plannen om jullie weer mooie verhalen te kunnen vertellen in de toekomst.

Edit: Zojuist bericht gehad dat ik mee mag reizen als vertaler! 

Cathedral Cove Beach

Zondagochtend wakker worden en meteen uitzicht hebben op Cathedral Cove was bijzonder. Na koffie gedronken te hebben, vrienden gemaakt te hebben met wat vogeltjes die keurig bij mijn voeten wachtten tot ik ze meer eten gaf, en meer van het uitzicht genoten te hebben gingen we richting strand.


(Aan het begin van het pad naar het strand)

Het was 45 minuten lopen op een pad slingerend door het bos, naast het water en door grasland.


Aangekomen op het strand was het tijd om van het zonnetje te genieten.


Ook waren we de zee in gegaan en van een rots afgesprongen.


Verder zijn we naar een ander stuk van het strand gegaan waar we voor door het water moesten rennen naast een rotsmuur voordat de golf de rots zou raken.


Omdat ik niet bijzonder veel heb uitgevoerd op deze dag behalve ook nog een klif te beklimmen toen we aan het begin van de avond weer terug gingen naar de bussen van de Fransen, en ik niet kan beschrijven hoe mooi het daar was, ondersteun ik het maar met de foto’s die ik gemaakt heb.


Ook zal ik aan het einde van mijn stage een video in elkaar gezet hebben die ik ook hier zal plaatsen. Tot nu toe heb ik overal ook korte filmpjes gemaakt die ik op het einde samen zal voegen.


(In de verte de rots in de zee waarvan ik vanaf gesprongen ben)

Volgende week zal ik naar Queenstown gaan waar ik op vrijdag een bungy jump ga doen. En vast en zeker zal ik dit weekend ook wel weer allerlei activiteiten ondernemen. Dus binnenkort meer blogs!

Spontane avonturen

Zoals ik vertelde in mijn vorige blog, ben ik afgelopen weekend naar de Coromandel Peninsula geweest. Nou was dat helemaal niet gepland.


(Spontane pizza avond, 2 meter pizza)

Het was vrijdag St Patrick’s Day waarom er extra reden was een feestje te vieren. Het plan was om met mijn huisgenoten naar een bepaalde kroeg te gaan, en ondertussen had ik een andere stagiaire overgehaald om mee te gaan. Mijn geweldige huisgenoten (de maandag voor St Patrick’s Day hadden we met zijn allen 2 meter pizza gegeten) begonnen het feestje al thuis dus na een tijdje met hun rond gehangen te hebben besloten mijn collega Inna en ik alvast op pad te gaan. Omdat ik niks groens had moesten we langs haar huis waar ik een geweldig groene kerstboom hoed op mijn hoofd gezet kreeg. We waren er klaar voor!


(Tijd voor Guinness)

Een andere stagiaire wilde toch ook wel mee dus haastten we ons naar de kroeg waar we haar zouden ontmoeten. Helaas ging die pub al snel dicht en besloten Inna en ik het feestje te verplaatsen naar een andere kroeg nadat we wat groene helium ballonnen ‘leenden’ met toestemming van de pub die dichtging. We vielen behoorlijk op met onze ballonnen en mijn glitterende hoed dus hadden we al snel aanspraak van een groepje Fransen waar we vervolgens de hele avond mee dansten en kletsten. Ze vertelden me dat ze de volgende dag naar Coromandel zouden gaan en plek over hadden, of ik mee wilde!


(Hot Water Beach)

Nou is het uiteraard niet altijd even handig mee te gaan met onbekenden, maar de volgende ochtend besloot ik toch om mee te gaan. Na opgepikt te worden gingen we onderweg naar Hot Water Beach, waar je in het zand kan graven en er dan heet water boven kan komen. Zo kan je in je eigen gegraven bad zitten die heerlijk warm is. De weg erheen was al prachtig, we reden door de diverse landschappen die Nieuw-Zeeland te bieden heeft.


(Onderweg naar Cathedral Cove)

Na de hele middag en begin van de avond op Hot Water Beach gezeten te hebben, gingen we op weg naar de parkeerplaats bij Cathedral Cove. Ze hadden namelijk twee busjes waar ze in woonden waardoor ze alleen naar speciale parkeerplaatsen hoefden (waar gelukkig ook toiletten zijn) om te overnachten.


(Zonsondergang Cathedral Cove)

Zo heb ik de zonsondergang gezien bij Cathedral Cove, en vervolgens Mexicaanse wraps gegeten onder de sterrenhemel. Voor het eerst in mijn leven heb ik de Melkweg gezien, echt verschrikkelijk mooi, nog mooier dan op foto’s. Heel stiekem was ik wel jaloers op mijn nieuwe Franse vrienden, heel Nieuw-Zeeland kunnen bereizen in hun eigen huis terwijl ik ‘vast’ zit in Auckland vanwege mijn stage.


(Hot Water Beach)

Daarom was ik des te dankbaar dat ik voor het weekend mee kon en eentje me zelfs zondag weer terug zou meenemen naar Auckland omdat hij ook op maandag weer moest werken. Mijn blog wordt nu eigenlijk al te lang, dus het verhaal van dit weekend wordt vervolgd!

Laatste dag Wellington

Het heeft even geduurd, maar hier mijn laatste blog over Wellington. Sinds ik ben ingetrokken in mijn geweldige huis ben ik druk geweest met buiten van de zon genieten, series kijken met een huisgenoot, en het plannen van reisjes. Vandaar de grote vertraging. Afgelopen weekend ben ik naar de Coromandel Peninsula geweest waarvan ik graag de foto’s en verhalen met jullie deel, vandaar dat het tijd is om mijn blog te updaten!


De laatste dag in Wellington had ik tot 10 uur ’s avonds de tijd. ’s Ochtends ging ik naar Zealandia, een sanctuary voor (bedreigde) vogels, waar ik een tour deed door het park met veel informatie over vogels in Nieuw-Zeeland.


Nu moet ik toegeven dat behalve dat ik me kan herinneren dat het erg mooi was, ik verder niet zoveel onthouden heb van de info die de gids vertelde. Helaas geen kiwi vogel gezien (dat zijn namelijk nachtdieren) maar wel een tuatara wat een soort grote hagedis is.


Ook heb ik kennis gemaakt met Nieuw-Zeelandse papegaaien, gek idee hoe ontzettend veel verschillende soorten vogels hier wonen. Letterlijk van papegaaien tot pinguïns. Het bewijst maar weer wat een bijzonder land dit is.


In plaats van de shuttle bus terug te nemen naar het centrum, was ik vanaf Zealandia terug gelopen. Ik had gelezen over een bijzondere kerk, Old St Paul’s, die ik zeker wilde gaan bezoeken. Na een korte stop bij een koffietentje kwam ik aan bij de kerk. Nou heb  ik heel veel kerken gezien (soort van vakantie gewoonte) maar deze hoort toch echt wel in het rijtje meest bijzondere kerken die ik ooit bekeken heb. De binnenkant ervan deed me eigenlijk wel denken aan een boot. Zie foto hieronder.


Omdat ik in Te Papa maar 1 exhibitie gezien heb, en zeeën van tijd had, ging ik weer die kant op om andere tentoonstellingen te bekijken. Ik werd alleen afgeleid door een eettent die ‘echte Kiwi kebab’ verkocht. Na een ‘Long John’ gekocht te hebben besloot ik die in de haven op te eten waar ik de hele middag heb gezeten in het zonnetje.


Vervolgens heb ik een paar uur rondgelopen in het museum, mijn spullen opgehaald in het hostel en langzaam richting de busstop gelopen. Het was zeker een geweldig weekend en daarom twijfel ik zeer om in juli de trein naar Wellington te nemen. De treinreis lijkt me geweldig en Wellington is een super leuke stad. Jammer alleen dat de trein zoveel duurder is dan de bus, ik zal tegen die tijd maar kijken waar ik nog heen wil!