Op familiebezoek

Zondag eenmaal in Ubud aangekomen, had ik meteen zin erop uit te gaan. Het Monkey Forest is maar 4 minuten bij mijn hotel vandaan dus een goede reden de familie te bezoeken!

Temple at Monkey Forest

Na al mijn bezittingen goed weg te stoppen in mijn broekzakken, deze apen stelen namelijk erg graag, ging ik het park binnen.

Monkey on rock

Het deed me denken aan de Apenheul, maar dan vele malen goedkoper, minder apensoorten, en realistischer. De aapjes waren gewend aan de grote hoeveelheid aandacht en blokkeerden rustig het pad zonder opzij te willen gaan.

Temple roofs

Ik kon de tempels helaas niet van dichterbij bezichtigen omdat er een of andere ceremonie aan de gang is. Wat ik wel tot grote hilariteit gezien heb, is een aap een rugzak openen en vervolgens het doosje met pleisters eruit stelen.

Monkey business

Over dieren gesproken, gisteren had ik mijn eerste echte aanvaring met een soort gekke hagedis. In Nieuw-Zeeland waren alleen vogels, Finland alleen rendieren, en Nederland stelt ook niks voor. Ik heb daarom hagedissen maar een paar keer buiten gezien terwijl ze door het gras voor je wegrennen.

Ceremony Monkey Forest

Nou was ik half in slaap toen ik opeens een raar geluid hoorde. Het klonk als een papiertje wat over een betonnen vloer bewoog. Niet meteen gealarmeerd sloot ik mijn ogen weer. Paar minuten later nog eens, en het leek van onder mijn bed te komen! Met de lichten aan vond ik al snel het beestje op de muur.

Eating monkey

Ook al weet ik dat ze niks kwaad doen, heb ik ze toch niet liever in mijn kamer terwijl ik wil slapen! Na een halfuur geduld te hebben en hopen dat hij de badkamer in zou gaan toch maar om hulp gevraagd. De hulp haalde al lachend de hagedis vanachter het schilderij waar hij schuilde. Ik ben toch een echte held op sokken als het om dieren gaat!

Geef mij maar grote hoogte en/of extreme omstandigheden en dan ben ik blij!

Hitte en drukte

19 juli heb ik Nieuw-Zeeland verlaten en ben van de winter naar hitte in Seminyak gegaan. Op het vliegveld van Denpasar was het al een drukste van jewelste en probeerde iedereen me ‘taxi’ aan te smeren. Gelukkig me er doorheen geslagen en een taxi gevonden die me veilig naar m’n hotel bracht.

Seminyak street

Zoiets als Bali heb ik nog nooit eerder gezien. Ik kan het het beste omschrijven als een mix van Nieuw-Zeelandse natuur en Hong Kongse drukte en schimmig uitziende winkeltjes, restaurantjes en reclame overal. Mijn hotel bevond zich binnen 5 minuten wandelen vanaf het strand, ideaal! Nou ben ik niet echt een hele-dag-liggen-op-het-strand-persoon maar door de hitte en drukte in de stad zelf was het de ultieme plek om even te relaxen. Nu ben ik ondertussen door twee boeken heen en gelukkig al doorgereisd naar de volgende plek waar geen strand is.

Seminyak altars

Tevens heb ik meerdere straten bewandeld in Seminyak en mezelf vergaapt aan alle mystieke tempels en altaren in het midden van de straat. Mijn echte hoogtepunt is het heerlijke eten voor belachelijk lage prijzen. En de koffie is ook geweldig! Ik heb 3 volle dagen in Seminyak gespendeerd en realiseer me nu dat ik er makkelijk een paar nachten extra had kunnen blijven om alles te zien.

Seminyak temples

Als ik mensen over Bali hoor gaat het vooral over de luxe resorts en luieren. Daarom is het nu mijn missie om uit te vinden wat dit eiland nog meer te bieden heeft. In Seminyak waren schattige boetiekjes met goedkope kleding te vinden. Een paar euro’s later ben ik nu in het bezit van een olifantjes wapperbroek waar de typische toerist in loopt. Normaal vind ik het leuker om me als ‘lokaal’ voor te doen, maar helaas hier val ik teveel op!

Seminyak beach

De zonsondergang op het strand van Seminyak was ook prachtig. Het is een hele toeristische happening met muziek, goedkoop bier, en plastic stoeltjes en zitzakken. Van het ene op het andere moment werd ik omringd door andere toeristen die graag een foto wilden maken van de zonsondergang en daarvoor de gekste dingen deden.

Ik schrijf dit blog vanuit Ubud, waar het gelukkig iets kouder is (alsnog minstens 24 graden) en ook iets minder druk. Geen strand, maar wel regenwoud en rijstvelden! Ik heb het apenbos al bezocht en ben van plan morgen de rijstvelden in te trekken. Wordt dus snel vervolgd!

P.S. De foto’s van m’n vorige blog zijn nu wel te zien!

Laatste keer Queenstown

Vorig weekend was ik in Queenstown om, zoals in m’n vorige blogbericht gezegd, een Lord of the Rings tour te doen.


Vrijdag had ik de zonsondergang voor een laatste keer bekeken, en daarna als rustige activiteit naar de bioscoop geweest (Spider-Man: Homecoming – een aanrader!). Zaterdagochtend gaf ik een toer door Queenstown aan Emily inclusief pizza ontbijt bij Domino’s.

’s Middags was de LotR tour aan de beurt. Mochten jullie het je nog herinneren, in Wellington heb ik een soortgelijke toer gedaan. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, die vond ik leuker. De gids die ik in Queenstown had, wist niet veel meer dan wat hij waarschijnlijk moest weten, en gaf zelfs een paar keer foute informatie.

Paradise sign

Wat het goedmaakte was de reis naar Glenorchy en Paradise, wat een prachtige plekken! Ik weet nu waar delen van Isengard gefilmd is en veel meer. De gids snapte het helaas niet toen ik stuk ging om ‘they’re taking the hobbits to Isengard!’ (typ maar eens in bij YouTube). Geen echte fan dus!

Road to Glenorchy

Die avond helaas afscheid genomen van Emily, maar de volgende dag had ik een reünie met Sophia die ik in januari al had leren kennen maar helaas Auckland verliet na een maand.

Arrowtown viewing point

Mijn tijd in Nieuw-Zeeland is nu ondertussen voorbij, ik had nog een geweldige laatste avond met een paar vrienden bij mijn favoriete pizzatent. Gelukkig heb ik nu zoveel leuke dingen in het vooruitzicht (Bali, Kuala Lumpur, Centerparcs & Stockholm) dat het nog niet helemaal tot me door gedrongen is dat ik Nieuw-Zeeland voor in elk geval een jaar niet meer zal zien.

Vooral door de gebeurtenissen in de  laatste paar weken in Nieuw-Zeeland baal ik dat ik weg moest. Ik heb zoveel leuke mensen leren kennen tijdens m’n laatste reis en ik had zo graag meer tijd met ze gespendeerd. Helaas kan je niet altijd krijgen wat je wilt. Bali bevalt me goed, geweldige koffie, heerlijk goedkoop eten! Het is me alleen iets te druk in Seminyak, gelukkig zal hier ook in rustigere gebieden verblijven. En dan kan ik nu alsnog alvast een beetje wennen aan de drukte in Nederland. Wordt vervolgd!

Wandeling in Wanaka

Donderdagmiddag kwam ik aan in Wanaka. Omdat het snel donker zou worden had ik afgesproken om Mount Iron te beklimmen met het meisje van Franz Josef, Emily, en nog een paar Engelsen.


Het is leuk hoe je met mensen waarvan je de naam niet eens weet op pad gaat. Reden daarvoor is je weet nooit hoe lang je met iemand optrekt, en sommigen praat je alleen een paar minuten mee en dat is het. Daardoor is het soort van normaal om elkaars naam niet te weten.


Anyway, we hadden een prachtig uitzicht op Wanaka en de omliggende bergen! Ik had best aan dat uitzicht willen kunnen wennen. 


’s Avonds ging ik voor een drankje met Emily bij mijn favoriete Nieuw-Zeelandse bier kroeg: Speight’s. Al snel besloten we ook een toetje te nemen dus vroegen we een tafel. Voordat we het wisten waren we aan het kletsen met 2 Kiwi’s die ook op een tafel aan het wachten waren. Om een lang verhaal kort te maken: Emily en ik hebben Wanaka op de insider manier meegemaakt.


De ochtend daarop besloten we langs het meer te lopen om de beroemde Wanaka boom te bezichtigen. Normaal kan je er niet heen lopen omdat je dan natte voeten zou krijgen, maar nu stond het water zo laag dat het kon!


’s Middags reisde ik door naar Queenstown, waar ik nogmaals de zonsondergang bekeken had. Die avond omdat het koud was naar de bios geweest en de dag daarop een Lord of the Rings tour gedaan.


Daarover later meer! Voor al het thuisfront: ik ben goed en wel in Bali aangekomen. Groetjes!

Onvoorstelbare natuur

Sinds mijn laatste blogbericht heb ik ontzettend veel gedaan en was veel te druk om een update te plaatsen, tot nu toe. Dinsdag nam ik de TranzAlpine naar Greymouth. Wat een ontzettende mooie treinreis was dat! (Meer daarover valt ook te lezen op mijn vader’s blog)


Er was een open wagen waar je kon proberen mooie foto’s te maken zonder last te hebben van de weerspiegeling van de ramen. Ik kan me voorstellen dat in de zomer mensen de hele tijd daar blijven staan, maar nu in de winter is het stervenskoud. 


De reden waarom ik de trein geboekt had, was omdat ik benieuwd was hoe Nieuw-Zeeland eruit ziet als je niet op de weg rijdt. Wat ook meespeelde is de aangeleerde gewoonte om alles wat met treinen te maken heeft te fotograferen en door te sturen naar het thuisfront. 


Ik kan deze treinreis zeker aanraden, zelfs als het onderwerp treinen je koud laat. De prachtige omgeving gezien vanuit de open wagon of vanuit je luxe stoel naast de panorama ramen is het meer dan waard. 


(Onderweg naar de Franz Josef glacier)

Eenmaal aangekomen in Greymouth nam ik meteen de bus naar Franz Josef waar ik de dag daarop met iemand anders van het hostel gehiked heb. Van regenwoud naar hoge bergen met gletsjers, Franz Josef is haast te mooi en bizar om waar te zijn. Eerst liepen we de tocht naar de gletsjer, daarna nog een paar kleinere wandelingen door het regenwoud. 


In de middag hadden we in een cafeetje heerlijk geluncht (lasagne!) en besloot ik daarna rustig aan te doen. Ik was die dag zo vermoeid vanwege het slaapgebrek door snurkende mensen dat ik moeite moest doen niet in slaap te vallen in het café. 


Het meisje waarmee ik in Franz Josef rond gelopen had, besloot ook de dag daarop naar Wanaka te gaan wat uitliep tot nog een paar super gezellige dagen. Wordt vervolgd!

Kastelen en hostels

Vrijdag kwam ik aan in Dunedin waar ik een paar activiteiten gepland had. Die dag ging ik meteen naar Cadbury, een Nieuw-Zeelandse chocoladefabriek. 

Een soort van Sjakie en de chocoladefabriek achtig gebeuren met flauwe grappen van de gids tussendoor. Het was interessant om te zien en we kregen ook veel verschillende chocoladerepen. Erg fotogeniek was het niet, behalve toen we vloeibare chocolade mochten proeven! Helaas was ik toen veel te geïnteresseerd in hoeveel ik in m’n bakje kon krijgen inclusief topping waardoor ik vergat een foto te maken. Smakelijk was het zeker!


De volgende dag na amper geslapen te hebben (ik vermoed dat ik vervloekt ben en snurkers aantrek) nam ik de bus om naar het enige kasteel van Nieuw-Zeeland te gaan. Ik moest van het busstation een halfuurtje lopen, wat uiteraard alleen maar bergopwaarts was. Vermoeid en wel kwam ik aan. 


Het was een beetje een teleurstelling. Niet alleen was het eigenlijk een mansion in plaats van een kasteel, ook vond er restauratie plaats. Het kasteel werd op die specifieke plek gebouwd vanwege het uitzicht wat niet te zien viel omdat er stellingen voor stonden. 


Met moeite doorbracht ik een uurtje in het mansion en besloot vervolgens maar aan de koffie te gaan. Eenmaal op de weg terug, heuvelafwaarts, kon ik genieten van het uitzicht en het gemekker van de rondlopende shoarma’s. Het ‘kasteel’ was dan geen succes maar de prachtige omgeving maakte veel goed. 


Om de dag nog beter te maken kreeg ik een lift terug de stad in van een ouder echtpaar wat graag over hun reizen in Europa vertelden. Na een verplicht bezoek aan het treinstation voor mijn vader-die-niet-genoemd-wilt-worden en wat rondslenteren ging ik terug naar het hostel waar ik de vorige avond al vrienden gemaakt had.


Na een film gekeken te hebben, ging ik met een stel mee naar de boerderij van een Kiwi om de laatste rugby wedstrijd van de Lions tour (team van de allerbeste Britten, Schotten, Ieren en de Welsh) te kijken. Geweldig! Het was niet alleen een spannende wedstrijd, ook werd ik volgestopt met allemaal lekkernijen. 


Het hostel leven bevalt me goed, tot nu toe kom ik steeds leuke en interessante mensen tegen en ben ik nooit echt alleen. Mocht ik op een volgende reis weer in hostels verblijven ga ik alleen niet meer slaapzalen boeken, die zijn afschuwelijk! Alle nachten tot nu toe heb ik minder dan 6 uur geslapen door snurkers en mensen die het nodig vinden om om 5 uur ’s ochtends in te pakken. Gelukkig nog maar 7 nachten te gaan… 


(Hierachter is het mooie uitzicht wat de reden was voor het kasteel op die plek)

Ik bevind me nu in Christchurch en zal morgen de TranzAlpine nemen naar Greymouth. Wordt dus snel vervolgd!

Huisloos

Vanochtend was het zo ver, ik stopte de laatste spulletjes in m’n rugzak en sloeg de deur van mijn slaapkamer voor de allerlaatste keer dicht. Ik leef nu officieel uit een geleende rugzak. 


Eerste (noodgedwongen) stop van mijn reis: Queenstown. Na half Auckland doorkruist te hebben omdat de bus naar het vliegveld tijdelijk ergens anders vertrok, maakte ik de overstap van 14 graden en vochtig naar 0 graden en droog. Koud! 


(Haast niet te zien in de verte is Mount Cook)

De vlucht zelf was adembenemend. Toen ik opkeek van een spelletje dacht ik wolken te zien. Toen drong het tot me door, het waren geen wolken maar besneeuwde bergtoppen! De Alpen zijn van de grond al indrukwekkend, maar gezien vanuit het vliegtuig al helemaal. Met als hoogtepunt: ik heb Mount Cook, de allerhoogste berg in Nieuw-Zeeland, vanuit de lucht gezien. 


Eenmaal in Queenstown heb ik het stadje bekeken, door het park gelopen, en heerlijke taco’s gegeten. Volgende week keer ik weer terug naar Queenstown omdat mijn vlucht vanaf hier terug gaat naar Auckland en omdat ik een vriendin graag wilde rondleiden in de kleine stad. Dus ik had vandaag geen haast om snel alles te bekijken wat ik niet al gezien had. 


Morgenochtend vroeg reis ik door naar Dunedin waar ik het kasteel zal bezoeken en een toer door een echte chocoladefabriek zal krijgen. Wordt dus snel vervolgd! En, mijn ‘huis’ is gelukkig wel mooi blauw met oranje, dat maakt me best blij.

Rijden in een wagentje

Soms vraag ik me wel eens af hoeveel uur ik in totaal heb doorgebracht in een auto. Het moet vast een giga hoog aantal zijn, vooral sinds ik in het buitenland ben gaan wonen. Afgelopen weekend heb ik het aantal een opkikker gegeven.


Na de nacht doorgebracht te hebben in Whangarei waren de twee stagiaires en ik gereden naar een waterval. Het regende toen we de auto uitstapten. Niet gedeerd door het water wat op me neerviel (nat word je toch wel) beklom ik een rots, sprong op een brug die ons het water liet oversteken, en werd ik nog natter van de mist van de waterval.


Nou is dit het punt waarop ik normaal zou vertellen hoe mooi Nieuw-Zeeland wel niet is, maar heel eerlijk gezegd wen je eraan. Het is dan wel een verademing om buiten Auckland te zijn, maar dan nog kijk je niet meer op van de schone natuur. Ik kijk momenteel vooral uit de bergen weer te zien als ik het Zuidereiland doorkruis.


We reden naar een plek dat Whangarei Heads heette (1 uur heen en 1 uur terug), alleen het stelde niet veel voor. Volgende plan was naar Matapouri, waar we de ‘Mermaid Pools’ wilden opzoeken.


(Foto vanuit de boom)

Na een lange rit en vervolgens een wandeling door het bos kwamen we aan op het strand. We hadden verkeerde aanwijzingen gehad van een vriendin en konden daarom de mermaid pools niet bereiken.


Op het moment zelf vond ik het leuker bomen te beklimmen en sprintjes te trekken vlak naast het water. Ondertussen weet ik nu ook hoe irritant het is grasvlekken uit mijn broeken te krijgen, sorry mam! Mijn vrienden liepen ondertussen rond en verzuchtten hoe prachtig het wel niet was. Terwijl ik voorbij raasde en nog een andere boom beklom.


Terugkijkend op de foto’s die ik uiteraard wel gemaakt heb (hoe moet ik jullie anders laten zien waar ik uitgehangen heb), hadden mijn vrienden gelijk. We waren op een ontzettend mooie plek en vingen gelukkig precies de enige paar zonnestralen die dag op terwijl we op het strand waren.


Ik ben blij dat we na het diner op vrijdagavond niet terug gegaan waren naar Auckland. Ik heb toch meer gezien en geproefd (zie smakelijke lokale ‘fush ’n chups’ foto hieronder) van Nieuw-Zeeland dan eerst.


Over vier dagen zit ik rond deze tijd in Queenstown. Mijn dagen in Auckland zijn haast allemaal geteld en morgen zal ik beginnen met inpakken. Ik zal mijn laptop niet meenemen op reis in het Zuidereiland maar wees niet gevreesd. De WordPress app is geïnstalleerd en mijn agenda staat vol activiteiten, waaronder een Lord of the Rings tour. Ik heb er in elk geval zin in! En ja, ik zal mijn aantal uren in de auto/bus dan nog een oppepper geven.

De laatste dag

Vrijdag was het de laatste werkdag van mijn stage. Het beloofde van tevoren al een smakelijke dag te worden. Eenmaal aangekomen op kantoor werd ik begroet door oranje ballonnen, een klein cadeautje, en een kaart. Erg lief – ik had een ‘pounamu’ ketting gekregen wat je net zoals een Buddha niet voor jezelf mag kopen. Op de kaart staan boodschappen van mijn nu ex-collega’s. Grappig is dat de meesten mij bedankten voor mijn ‘enthousiasme’ of mijn hoge energielevel. Ik kan me voorstellen dat ze het nu akelig stil en rustig vinden op kantoor zonder mij!


Om een uur of half 11 was het tijd voor een afscheid ‘morning tea’ wat allerlei lekkernijen zoals chocoladetaart betekende. Voordat ik echt weer aan het werk kon gaan was het tijd om een plaatselijke ijssalon te bezoeken met twee collega’s aangezien we waren uitgenodigd voor productverkenning.


Na anderhalf uur ijs proeven en businesszaken bespreken, keerden we moe maar voldaan terug naar kantoor. Ik wierp een oog op de klok en zag dat ik het kantoor al moest verlaten in een halfuur omdat ik en de andere stagiaires waren uitgenodigd om te gaan dineren met het bedrijf waarmee we het kantoor delen.


(Voor vertrek ook maar Gandalf toegevoegd aan de zwarte server die je absoluut niet mag aanraken)

Mijn bureau zag er akelig kaal en klinisch uit toen ik klaar was met opruimen. Ik gaf iedereen een knuffel en pakte mijn rugzak vol kaarten, post-its met ‘to-do’s’ voordat ik Nieuw-Zeeland verlaat wat me ook gelukt is allemaal al af te strepen, mijn Napoleon mok, en mijn plastic kiwi vogeltje.


Die middag reed ik met twee andere stagiaires naar Matakana waar het diner plaats zou vinden. Het etentje was super gezellig en ook zeer smakelijk. Omdat we door het diner al in het noorden van Nieuw-Zeeland waren besloten mijn vrienden en ik na het eten verder door te reizen naar het bovenste gedeelte van dit land, wordt vervolgd! 


(Sneak preview: er is altijd een goed moment voor de Titanic pose) 

Ik kan in elk geval het goede nieuws mededelen dat ik mijn derde jaar van mijn bachelor heb afgesloten met hoge cijfers. En voor alle familie en vrienden, het andere goede nieuws is dat ik binnen anderhalve maand alweer in Nederland ben, dus tot snel!

Snap er de ballen van

Het leven in Kiwiland is goed. Gisteren zat ik in het park in de warme zon een boek te lezen, terwijl het herfst is. Woensdag was het daarentegen koud en regenachtig, maar vond er een typisch Nieuw-Zeelands groots event plaats in het lokale Eden Park.


(Kattenkwaad op kantoor, we mogen absoluut niet aan de servers zitten)

Nou is dat geen park zoals de naam suggereert, maar een stadion. Voor rugby om precies te zijn. Het is algemeen bekend dat Nieuw-Zeelanders van deze sport houden, wat goed uitkomt aangezien de beruchte All Blacks hiervandaan komen. Mijn Duitse collega en ik hoorden van een toernooi met de Britse en Ierse Lions wat in juni en juli dit jaar plaatsvindt.


(De Skytower is blauw omdat de Blues die avond speelden)

Uiteraard meteen opgezocht op de lokale ticketmaster maar we kwamen er al snel achter dat je voor de All Blacks makkelijk 250 euro neerlegt. We besloten niet op te geven en kwamen er achter dat de Aucklandse Blues ook tegen de Lions zouden spelen. En de kaartjes kostten aanzienlijk minder!


(Echt Nieuw-Zeelands bier)

Afgelopen woensdag was het dus zo ver, voorbereid met onze mutsen en handschoenen gingen we op aanraden van een Kiwi collega onderweg naar het stadion een goede maaltijd scoren. Echte ‘Kiwi roast’ (geen kiwivogeltjes zijn in het proces gewond geraakt) stond op het menu, ik zou zeggen jullie moeten het eens proberen, maar dat gaat uiteraard niet zo makkelijk. Mocht iemand eens inspiratie en insider informatie nodig hebben over Nieuw-Zeeland, jullie weten me te vinden!


(Dit waren de kleine porties…)

Met plekken haast op het veld waren we er klaar voor. Ik wist zo ongeveer 5 regels van het rugby, mijn collega nog minder. Na de beroemde haka gezien te hebben, uitgevoerd door de Blues, begon de wedstrijd. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de eerste helft geen idee had wat er gebeurde elke keer. Het is toch iets makkelijker te begrijpen op tv. Maar niet gehinderd door het onbegrip juichten mijn collega en ik enthusiast mee.


(Uitvoeren van de haka)

De tweede helft snapte ik er iets meer van en werd het enthousiasme nog groter. Na een super spannende wedstrijd (vooraf werd gezegd dat de Blues erg slecht zijn) wonnen de Blues tegen alle verwachtingen in. De sfeer en de wedstrijd waren geweldig. Mijn collega en ik snapten er het merendeel de ballen van, maar wat waren we blij dat we kaartjes gekocht hadden. Zeker een must als je in Kiwiland woont.


En als de All Blacks spelen gaan we zeker naar het havengebied waar ze de wedstrijd gratis op een groot scherm zullen projecteren. Ik heb er nu al zin in!