De Tongariro Crossing

Ik had afgelopen weekend de Tongariro Crossing gelopen en uiteraard had ik meerdere foto’s en videos gemaakt. Omdat ik nog aan het oefenen ben met filmpjes maken voor mijn uiteindelijke universiteit opdracht ben ik er wel aan toegekomen een filmpje te maken en nog niet tijd genoeg gehad om een verslag te schrijven. Ik hoop dat jullie het wat vinden!

Dubbel Nederlands

Eten. Iets wat dagelijks moet gebeuren en het liefst nog smakelijk moet zijn ook. Elke dag wandel ik 3 kilometer naar mijn werk, en 3 kilometer terug. Iedere keer loop ik voorbij een foodtruck die Double Dutch heet. Mijn interesse was de eerste keer al gewekt, vooral toen ik zag dat er patat verkocht werd.


Na er voor 3 maanden elke dag langs gelopen te zijn, was het de dag na Koningsdag tijd om het eens te proberen. Vanwege de prijs (nadeel van het leven in een grote stad) en bang om teleurgesteld te worden had ik het steeds uitgesteld.


Maar op 28 april was het de juiste tijd, plaats, en moment. Ik had een ticket voor de ‘New Zealand King’s Day Party’ gaan en als je oranje gekleed was, kon je met veel korting patat halen bij Double Dutch.


Met mijn knaloranje sokken en bretels ging ik die dag op pad naar mijn werk, om na werk eindelijk blijkbaar echte ‘patat oorlog’ te kunnen eten.


(Zonsondergang vanaf mijn balkon)

Eenmaal aangekomen bij de friettent met mijn Duitse collega en een Deense vriendin, hoorde ik tot mijn genoegen de eigenaar Nederlands praten. Echte patat die ik in het Nederlands kan bestellen? Een goed begin! Na drie patatjes oorlog te bestellen vertelde ik mijn vrienden hoe het hoorde te smaken.


En dat, als het goed is, authentiek Nederlands zou zijn met uitjes, satesaus, en mayonaise. Ook wijdde ik ze in over het satesaus probleem, wat ook in Nederland niet altijd even goed smaakt. Na wat grappen en grollen met de eigenaar (is het nu triple Dutch omdat ik het eet?) was het moment aangekomen. Sorry iedereen die thuis is, er is kans dat ik met een paar kilo’s extra terug kom!


Goede satesaus, goede patat (beste die ik Nieuw-Zeeland geproefd heb tot nu toe) en een smaakvol geheel. Ik blij! Mijn portemonnee niet zo… Daarna was het tijd om naar huis te gaan, 3 meter pizza te bestellen en op te eten, en dan naar het Nieuw-Zeelandse koningsfeest te gaan.


Al met al was het een geslaagde (Nederlandse) middag + avond! Het was toch fijn om een avondje mee te kunnen brullen met Marco Borsato en andere klassiekers.


(Mijn collega’s en ik onderweg)

Gisteren heb ik een vulkanen beklommen dus snel tijd voor meer updates (de beroemde Tongariro Crossing). Groetjes!

Van Finland naar Nieuw-Zeeland

Op mijn universiteit weten om een of andere reden veel leraren over de landen die ik bezoek in het derde jaar, en ze zijn allemaal zeer geïnteresseerd. Ze gebruiken mijn verhaal als voorbeeld voor de 2e-jaars studenten om ze te laten zien wat allemaal mogelijk is in het 3e jaar.

Ik nam laatst contact op met mijn mentor om wat informatie te vragen over masters en om hem te laten weten hoe het mij vergaat. Na wat heen en weer gemaild te hebben, kreeg ik op een gegeven moment de vraag toegestuurd of ik een artikel zou willen schrijven over mijn ervaringen. Natuurlijk wil ik dat! Het is wel in het Engelstalig, maar zie hieronder het resultaat:

 

The sky is the limit

My name is Lisanne Antenbrink and I was born in Amsterdam, the Netherlands. As a 20-year old I enjoy almost everything: from binge watching films for a couple of days to hiking and bungy jumping. When I started my Tourism Management studies I decided right away: I want to go to New Zealand in my third year. Time passed and in the second year I heard about the possibilities of studying abroad. As I am a Dutch student I figured it would be worth going abroad for the full third year so I informed myself about the possibilities. I would have limited finances so a European country allowing myself to get the Erasmus grant made sense. Narrowing the universities down to Scandinavia and Finland, I instinctively chose Finland, not realising yet I would be living on the artic circle.

At the start of the third year I moved to Rovaniemi, to live with reindeers, Santa Claus, and a couple of hours of daylight per day. Looking back I consider everything I experienced there normal, but it is not really. When I arrived there last August there was more daylight than darkness, and when I left in December we only had 2 hours of daylight. In October there was snowfall which would stay until April, meaning I was living in the snow for a couple of months. It got so cold there that whenever I went inside the supermarket it was way too hot and I had to take heaps of layers off. One time I exited the supermarket and saw there was a traffic jam caused by reindeers crossing the road. During my studies there I organised a gala, went to Norway, and helped reindeer herders catching reindeers.

I could not be any happier for picking Lapland University as my study abroad experience. The culture, the people, the food, it is all very different compared to the Netherlands but I absolutely loved it. Leaving a couple of friends behind in Rovaniemi which I now consider a second hometown, and a couple of others who also returned to their home country, I was sad but knew I will see them all in the future. And, that also meant it was time for my next adventure.

After spending just 3 weeks in the Netherlands and experiencing a reverse culture shock (which I did not have when I lived in Finland), I had to pack my bags to go to Auckland, New Zealand. I went on a small holiday to Hong Kong first which is an amazing city with a great vibe, delicious food, and amazing architecture.

Now I am living in New Zealand, and I absolutely love it. On one side it’s completely different to Finland like a very obvious climate difference, but on the other side the people are very relaxed in both countries. New Zealand’s nature is stunning, the food is great, and until now I have only met very kind and helpful people. It feels like I am on a holiday any time after office hours. Honestly I do not want to leave New Zealand since I feel like I am truly home. After graduating I will certainly return to this amazing country as it offers very good job opportunities in tourism. For now I will enjoy living here and make the most out of it.

This third study year I moved from an arctic environment being surrounded by snow and reindeers to a more tropical one with cyclones and magical scenery and I can totally recommend it to everyone if what you want is a diverse but super exciting third year.

 

Uiteraard weten jullie dit allemaal al, maar ik vond het toch leuk om te delen!

Groetjes van het zuidelijk halfrond

Stage in beeld

Voor mijn school moest ik een filmpje maken over mijn stage omdat ik niet op de stagemarkt in Nederland aanwezig kon zijn. Het is gericht op andere studenten met informatie over mijn stage zelf, en over Nieuw-Zeeland. Ik kan het helaas niet op YouTube plaatsen, maar wel de link van het filmpje delen!

Het is in het Engelstalig en heel eerlijk gezegd heb ik het allemaal op een iets te hoog tempo gefilmd zonder goed terug te luisteren, dus het geluid is niet altijd even goed en het is iets te voorgelezen met ook niet altijd een juiste uitspraak. Maar! Het geeft een beeld van mijn leven hier in Nieuw-Zeeland. In het filmpje zie je mij op diverse plekken in Auckland (waar ik zit met de Skytower in de achtergrond is mijn favo gebied in Auckland), en beelden van mijn reizen door dit prachtige land.

Klik hier om te bekijken

Mocht je vooral geïnteresseerd zijn in videos die ik gemaakt heb tijdens mijn reizen begin dan met kijken vanaf 2:42. En als je alleen mijn bungy jump willen zien, start dan vanaf 4:12.

Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te kijken!

Cheers, een vermoeide student

Natuurwonderen

Het is ondertussen alweer een tijdje terug, maar tijdens de groepsreis ben ik ook naar Queenstown geweest. 


’s Ochtends na mijn vroege hike in Mount Cook Village gingen we op pad naar Tasman Valley waar ik een heuvel beklom en een gletsjer zag.


(De Blue Lakes die door regenwater niet zo blue meer zijn)

Ook was het tijd voor een mini fotoshoot,


en was ik ‘the king of the world!’.


(Met in de achtergrond uitzicht op de gletsjer)

Eenmaal aangekomen in Queenstown wat meer een groot dorp dan een stad is, namen we de gondola de berg op. Het uitzicht was fenomenaal!


Bij een souvenierswinkeltje heb ik de vlag van Nieuw-Zeeland als badge gekocht zodat de vlaggencollectie op mijn tas weer enigszins klopt (ik mis nog Hong Kong & Rusland). De volgende dag moest ik extreem vroeg op dus na een gezellige avondmaaltijd was het tijd te gaan slapen.


In feedback van mensen die NZ bezocht hebben, zeggen ze vaak dat het allermooiste wat ze hier gezien hebben Milford Sound is. Dat is ook precies waar wij een dagtrip naar gingen maken. De weg erheen was al adembenemend, slingerend door de bergen die besneeuwde toppen hadden.


Ik heb heel eerlijk gezegd veel te veel foto’s die ik zou willen laten zien, misschien moet ik maar eens een link aanmaken naar een los fotoalbum. Aangekomen bij Milford Sound wat technisch gezien geen Sound (wat gevormd is door rivieren) maar een fjord (wat gevormd is door een gletsjer) is, stapten we de boot op voor een rondvaart.


Hetgeen wat me het meest bijgebleven is van die dag, is dat we niet met de bus maar met een mini vliegtuig waar 12 mensen in pasten terugkeerden naar Queenstown. Nou heb ik sowieso al interesse in vliegen en grote hoogtes, maar dit sloeg alles. We kwamen ontzettend dichtbij de bergen en we hebben Milford Sound op een spectaculaire manier gezien.


In plaats van 4 uur was het nu slechts een halfuur om de afstand tussen Queenstown en Milford Sound te overbruggen.


Wat mij betreft hadden we er wel langer over mogen doen!


De dag daarop deed ik de bungy jump, en de dag daarna keerde ik alweer terug naar Auckland.


Het Zuidereiland is adembenemend mooi en ik ben blij dat ik in juli terug zal keren voor nog een rondreis maar dan geheel zelf georganiseerd. Op de planning: Dunedin, Christchurch, de TranzAlpine, Franz Josef Glacier, Wanaka, en een weekend met een collega in Queenstown. Enige jammere is dat hoe dichterbij deze reis komt, ook de dag nadert dat ik Nieuw-Zeeland zal verlaten. Na die rondreis heb ik namelijk 2 dagen en dan stap ik in het vliegtuig naar Bali. Het kan altijd erger uiteraard, maar het zal toch vervelend zijn mijn thuis op het zuidelijk halfrond te moeten verlaten.


Maar nog geen verdriet, ik heb nog 3 maanden te gaan met grootste plannen!


Groetjes vanuit de toekomst

Reis naar Mount Cook Village

Van Nelson reisden we naar Methven wat door recente aardbevingen en andere narigheid met een enorme omweg moest.

1191.JPG

Dat betekende dat we die dag meer dan 8 uur in de bus moesten zitten.

1188.JPG

Nou ben ik nu ondertussen wat gewend, 12 uur van Rovaniemi naar Helsinki in de bus, en 12 uur van Auckland naar Wellington in de bus, maar de ouderen vonden het allemaal niet zo. De tijd vloog alsnog snel voorbij door naar het prachtige landschap te kijken, verhalen uit te wisselen, en door grappen en grollen.

1189

Omdat het zo lang in de bus zitten was, maakten we veel stoppen zoals bij de watervallen die hierboven op de foto te zien is. Ook stopten we bij de Lewis Pas waar ik precies in een halfuur een mini wandeling kon maken.

1198.JPG

’s Avonds in het hotel aangekomen hield ik onbedoeld een bierproeverij, at heerlijk eten, en hoorde van plekken in Ierland, Engeland, en Amerika die ik zeker eens op moet gaan zoeken.

1200.JPG

Ook had ik 3 bedden in mijn kamer die ik maar al te graag ombouwde tot 1 groot bed.

1202.JPG

De dag daarop gingen we door naar Mount Cook Village waar ik ontzettend naar uitkeek. We gingen het hoge Mackenzie district in waar we stopten bij Lake Tekapo voor foto’s. Stom genoeg was ik verbaasd toen ik de verwarmde bus uitstapte. Door de grote hoogte was het zo’n 7 graden buiten.

1209.JPG

De kille, droge kou was als een fijne omhelzing, en gek genoeg voelde dat voor mij stukken beter aan dan het vochtige warme Auckland.

1206.JPG

Begrijp me niet verkeerd, de zon op mijn huid, haast altijd rond kunnen lopen in shorts, en een bruin kleurtje is geweldig. Haast niks is beter dan in het zonnetje bier drinken met vrienden. Maar misschien ben ik toch beter op mijn plaats in de kou omgeven door bergen en adembenemende natuur.

1210.JPG

Waar je de frisse lucht door je lichaam voelt gaan elke keer als je ademt. Ik kon die dag en de dag daarna in elk geval mijn lol op. Na nog een paar fotostops kwamen we aan in het dorpje waar ik geweldig uitzicht had op de onderkant van de bergen en wolkenvelden.

1215.JPG

Het werd al snel donker, en daarom besloot ik de volgende ochtend mijn wekker vroeg te zetten zodat ik tijd had om een kleine hike te lopen voordat we weer op doorreis zouden gaan. Om 7 uur ’s ochtends was ik onderweg naar Kea Point wat volgens de overheid van Nieuw-Zeeland een 2 uur retour wandeling was.

1230.JPG

Ik heb geen woorden voor de dingen die ik die ochtend zag, of hoe goed ik me voelde terwijl het 4 graden was en ik op het eindpunt zo’n 950 meter boven zee was. Uiteraard heb ik meteen geïnformeerd of er in dat dorp werk te vinden is, zodat als ik terugga naar Nieuw-Zeeland een doel heb.

1224

Terugkerend naar het heden: ik vertrek morgen naar een scouting event wat tot en met maandag zal duren dus het gaat helaas even duren voordat mijn verhaal over de reis op het Zuidereiland klaar is. Aan de positieve kant zal ik tegen die tijd nog veel meer verhalen hebben dus nog meer voor jullie om te lezen!

1225.JPG

Groetjes van een stiekem misschien toch Scandinavische reiziger

Vrije val

Ik heb de afgelopen dagen heel veel gedaan wat ik graag met jullie wil delen, maar dat zal heel even moeten wachten. Gisteren heb ik namelijk een bungy jump gedaan! 
Ik was voor een paar dagen in Queenstown waar ik vrije tijd zou hebben om de bungy te kunnen doen. Ik greep mijn kans en besloot meteen Nieuw-Zeeland’s hoogste te doen: de Nevis Bungy.


Van een pod in het midden van een mooie canyon zou ik 134 meter naar beneden vallen. Dat betekent zo ongeveer 8,5 secondes vrije val. Onderweg naar de plek reden we langs de eerste commerciële bungy plek, en de chauffeur vertelde ons dat de Nevis 3x zo hoog is.


Eenmaal aangekomen moesten we met een kabelbaan wagentje naar het midden van de canyon waar de pod was waar ik vanaf zou springen.


Zonder echt zenuwachtig te zijn moest ik wachten tot het mijn beurt was, we gingen op volgorde van gewicht dus ik moest als laatste.


Toen het mijn beurt was sloegen de zenuwen gek genoeg nog niet toe. Ook naar het randje toe waggelen (omdat mijn benen aan elkaar vast gemaakt waren) was zonder echte zenuwen. Pas toen ik de werknemer achter m’n rug hoorde aftellen begon ik me te realiseren wat ik op het punt stond om te doen.


Omdat mijn brein nog bezig was te verwerken wat zou gaan gebeuren sprong ik niet meteen. Nadat de gedachte ‘oh ik ga gewoon 134 meter naar beneden vallen’ door mijn hoofd ging was ik er klaar voor. Met een ‘holy fuck’ sprong ik van het randje.


De enige gedachte die terwijl ik naar beneden viel door m’n hoofd ging was ‘wauw dit is geweldig!’ maar helaas voordat ik het me realiseerde werd ik door het elastiek weer naar boven gelanceerd.


De 3e keer omhoog moest ik mijn voeten lostrekken zodat ik niet ondersteboven omhoog getakeld werd. De tijd vloog voorbij en voordat ik het wist had ik weer grond onder mijn voeten.


Een geweldige ervaring was het zeker, en volgende keer wil ik van een hogere!

Groetjes, een bungy jump survivor

Abel Tasman en reizen

Vaak beschreven als één van de mooiste nationale parken, mocht ik zondag het Abel Tasman National Park verkennen.


Met de boot gingen we naar het startpunt van onze 5 kilometer wandeltocht. Onderweg naar het beginpunt zagen we al zeeleeuwen en indrukwekkende uitzichten over de bergen. Ik was behoorlijk blij dat ik het park in mocht omdat ik verwacht had alleen een cruise te maken.



Het was niet een uitdagende tocht voor mij (maar 5 kilometer), maar wel een prachtige. Het scheelde dat ik niet erg hard door kon lopen vanwege mijn metgezellen, want anders was ik al veel te snel klaar geweest voordat ik opgehaald zou worden.


Aangezien ik in juli (in de NZ winter) weer terug ga naar het Zuidereiland, lijkt het me wel wat dat ik dan terug ga naar het Abel Tasman park om de gehele hike af te leggen.


’s Avonds toen we alweer terug in Nelson waren, liep ik langs Jens Hansen, die dé One Ring gemaakt heeft. Helaas had ik niet genoeg tijd om ook naar ‘the centre of New Zealand’ te gaan, maar dat is des te meer reden terug te keren op een later tijdstip.


Gisteren was een dag in de bus. We reden van Nelson naar Methven en omdat er overal aan de weg gewerkt was de verwachting dat we er 8 uur over zouden doen. Gelukkig stopten we op meerdere plekken en vond ik het daarom ontzettend meevallen. Vooral vergeleken met de busrit van Auckland naar Wellington en terug.


Ik heb die dag uitgevonden dat de Misty Mountains van de Hobbit echt bestaan. Het fascinerende is dat de wolken bij de bergen blijven hangen wat tot fenomenale uitzichten leidt. Onze lunchpauze bij de Lewis Pass had ik goed benut door in plaats van te eten, een mini hike te lopen.


Ook waren we gestopt bij een waterval waar ik mijn kans schoon zag om weer eens de kleine zeemeermin uit te hangen.


Ik ben nu ondertussen van mening dat het Zuidereiland niet perse mooier is dan het Noordereiland, maar het is er zeker fantastisch. Ik vind het absoluut niet erg om gedachteloos het raam van de bus uit te staren en de Nieuw-Zeelandse natuur te bewonderen.


Mocht je je afvragen, ja ondertussen ben ik ook druk bezig met vertalen. Maar ook nu kies ik bewust voor alle mooie en leuke dingen die ik zie en meemaak. Nieuw-Zeeland is geweldig en ik kan niet wachten meer te zien van dit bizar diverse land!


Groetjes vanuit Mount Cook (to be continued…)

Voet op het Zuidereiland

Sinds ik gisterochtend op Napier de bus op gestapt ben, heb ik al meerdere dingen gezien en gedaan. Het Engels luisteren en Nederlands vertellen is wennen. Behalve Nederlands schrijven ben ik helemaal niet meer gewend me in het Nederlands te verwoorden.


Gistermiddag kwamen we aan in Wellington. Daar heerlijk aan de koffie gezeten en eindelijk goede hike schoenen aangeschaft. ’s Avonds was ik zwaar vermoeid maar besloot toch mijn nieuwe schoenen aan te trekken om eten te halen bij de supermarkt. Uiteindelijk belandde ik in Cuba Street omdat ik wist dat daar weer een avondmarkt zou zijn met lekker eten.


Terug bij het hotel (waar ik een ontzettend luxe kamer had! Is eens wat anders dan slapen in hostels) me voorbereid voor de komende paar dagen.


Nu ik dit schrijf zit ik in Nelson. Vandaag waren we ’s ochtends vroeg de Interislander (veerboot) opgestapt en eenmaal aangekomen in Picton gingen we op weg naar een wijnproeverij.


Ik kan jullie eerlijk gezegd niet veel vertellen over de wijn, maar het smaakte prima! Na ook geluncht te hebben was het terug de bus in naar Nelson waar we vrije tijd zouden hebben.


Ik had meteen mijn spullen in de kamer gegooid en daarna de stad verkent. Redelijk vlakbij het motel is een interessante kathedraal genaamd Christ Church Cathedral die omgeven werd door palmbomen.


Omdat ik had afgesproken met een paar van de reizigers met zijn allen te gaan dineren moest ik op tijd weer terug zijn. Morgen gaan we naar het Abel Tasman national park.


Wat achtergrond informatie voor de mensen die het niet weten, Abel Tasman is een Nederlandse ontdekkingsreiziger die Nieuw-Zeeland voor het eerst gevonden had en dit prachtige land die naam gaf. Waar ik morgen heen zal gaan is waar hij vermoedelijk in Nieuw-Zeeland aan kwam. Hij heeft alleen nooit voet op land gezet omdat hij meteen in aanraking kwam met een paar boze inwoners en besloot toen rechtsomkeert te maken.


Meer foto’s zullen dus snel volgen! Ik heb in elk geval ontzettend veel zin in de komende weken. En handig weetje: vannacht zal voor mij de klok een uur achteruit gaan waardoor het tijdsverschil 10 uur wordt tussen Nederland en Nieuw-Zeeland.

Vermoeide groetjes!

Begin van het avontuur

Vanochtend vroeg om 6 uur na door mijn wekker geslapen te hebben was het tijd voor mijn vlucht.


Met een echt propeller vliegtuig (de ATR72 voor de kenner) en slaperige ogen was ik kalm aan het wakker worden tot ik de zon zag verschijnen aan de horizon.


Wat een pracht! Na aangekomen te zijn in Napier meteen de taxi in gesprongen naar het hotel waarvan de tour weer verder zou gaan. Zit nu ondertussen alweer een tijdje in de bus op weg naar Wellington. Ik heb ontzettend veel zin in de komende dagen!